Turkije Volkslied Karaoke

Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;

Wees niet bang! Deze rode vlag, die in deze dageraden zweeft, zal niet doven;

Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.

Voordat het laatste haardvuur boven mijn vaderland uitdooft.

O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak!

Dat is de ster van mijn volk, zij zal stralen!

O benimdir, o benim milletimindir ancak!

Die is van mij, die is alleen van mijn volk!

Çatma kurban olayım, çehreni ey nazlı hilâl;

Frons niet, ik smeek je, o tedere sikkelmaan;

Kahraman ırkıma bir gül… Ne bu şiddet, bu celâl?

Een glimlach voor mijn heldhaftige ras… Wat een hardheid, wat een woede?

Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helâl;

Ons bloed dat voor jou is vergoten zal daarna niet meer halal zijn;

Hakkıdır Hakk’a tapan, milletimin istiklâl.

Het recht van mijn volk dat God aanbidt is onafhankelijkheid.

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.

Ik heb van oudsher vrij geleefd, ik leef vrij.

Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!

Welke waanzinnige zou mij in ketenen slaan? Ik sta versteld!

Kükremiş sel gibiyim: Bendimi çiğner, aşarım.

Ik ben als een kolkende vloed: ik vertrap mijn dam en ga eroverheen.

Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Ik scheur de bergen open, ik pas niet in de diepten, ik stroom over.

Garb’ın âfâkını sarmışsa çelik zırhlı duvar;

Als de horizon van het Westen door een muur van stalen harnas is omringd;

Benim imân dolu göğsüm gibi serhaddim var.

Dan heb ik een grens zoals mijn borst vol geloof.

Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir îmanı boğar,

Donder, wees niet bang! Hoe kan zo’n geloof verstikken,

“Medeniyyet!” dediğin tek dişi kalmış canavar?

het monster dat je “Beschaving!” noemt en nog maar één tand heeft?

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın;

Vriend! Laat de laagsten mijn land niet binnendringen;

Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.

Stel je lichaam als schild, laat deze schaamteloze aanval stoppen.

Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın,

De dagen die God je heeft beloofd zullen komen,

Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Wie weet, misschien morgen, misschien nog dichterbij dan morgen.

Bastığın yerleri “toprak!” diyerek geçme, tanı!

Loop niet voorbij de plaatsen waar je op stapt door ze “aarde!” te noemen, erken ze!

Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.

Denk aan de duizenden die daaronder zonder lijkwade liggen.

Sen şehîd oğlusun, incitme, yazıktır atanı:

Jij bent de zoon van een martelaar, krenk je voorouders niet, dat zou jammer zijn:

Verme, dünyaları alsan da, bu cennet vatanı.

Geef deze paradijselijke vadergrond niet prijs, al kreeg je er werelden voor.

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki fedâ?

Wie zou zich niet opofferen voor dit paradijselijke vaderland?

Şühedâ fışkıracak toprağı sıksan, şühedâ!

Knijp de aarde samen en martelaren zullen opspringen, martelaren!

Cânı, cânânı, bütün varımı alsın da Hudâ,

Moge God mijn leven, mijn geliefde, al mijn bezit nemen,

Etmesin tek vatanımdan beni dünyâda cüdâ.

Maar laat Hij mij op deze wereld niet scheiden van mijn vaderland.

Rûhumun senden ilâhî şudur ancak emeli:

De enige goddelijke wens van mijn ziel jegens jou is deze:

Değmesin ma’bedimin göğsüne nâ-mahrem eli!

Laat geen onreine hand de borst van mijn heiligdom aanraken!

Bu ezanlar – ki sehâdetleri dînin temeli –

Deze oproepen tot gebed — wier getuigenis de basis van het geloof is —

Ebedî, yurdumun üstünde benim inlemeli.

Mogen eeuwig boven mijn land weerklinken.

O zaman vecd ile bin secde eder – varsa – taşım;

Dan zal ik in vervoering duizend keer neerknielen — als die er is — op mijn steen;

Her cerîhamdan, İlâhi, boşanır kanlı yaşım;

Uit al mijn wonden, o God, zullen bloedige tranen vloeien;

Fışkırır rûh-i mücerred gibi yerden na’şım!

Mijn lichaam zal als een bevrijde ziel uit de aarde opspringen!

O zaman yükselerek Arş’a değer, belki, başım!

Dan zal mijn hoofd, opstijgend, misschien de Troon bereiken!

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl!

Golvend ook jij als de dageraden, o glorieuze sikkelmaan!

Olsun artık dökülen kanlarım hepsi helâl.

Mogen al mijn vergoten bloed nu halal zijn.

Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl:

Voor eeuwig is er voor jou geen ondergang, voor mijn volk geen ondergang:

Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet;

Het recht van mijn vlag, die vrij heeft geleefd, is vrijheid;

Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklâl.

Het recht van mijn volk dat God aanbidt is onafhankelijkheid.